Het Gevoel.

Voel me niet lekker, en voel me niet goed.
De pijn via de baanen van mijn bloed.
Ik kom er nooit meet uit.
Ik voel me bagger en krijs het uit.

Is het voorbij of gaat het nog door?
Mijn leefe heeft tog geen zin waar doe ik het nog voor.
Heb me gebrand aan het vuur, en zit vol met blaaren.
Voel me als een roeiboot die midden op de zee te vaaren.

Ik zie niks voor me door de dikke mist.
Ik ben tog altijd de persoon die achter het net vist.
De zee voert mij mee op naar de oceaan.
Denk bij me zelf moet ik deze weg wel gaan.

Uit paniek peddel ik weer terug.
Maar de zee is groot en voel me net een mug.
Waar ik vandaan kwam weet ik niet meer.
Ik voel me verstooten alles doet zeer.

Maar in de verte zie ik een boot,
ik zie het amper maar hij is wel heel groot.
Zo hard al ik kan schreeuw ik om hulp.
Maar de boot vaart door en breekt mijn boot tot pulp.

Wat moet ik nu... zo kan ik tog niet overleefen.
Mijn hart heeft egt iemand nodig waar ik om kan geefen.
Daar mee maak ik me sterk,
maar zonder iemand is het onbegonnen werk.

Maar toen kwam jij in mijn leefen.
Van jou kan ik veel houden, en nog meer om geefen.
Door jou krijg ik de moet om door te zetten,
daar door bind ik een vlot bij elkaar met de (vis) netten.

Hoe ik weer terug moet komen, dat weet ik niet.
Maar gelukkig heb ik iemand die mij ziet.
Iemand die over me waakt als ik het nodig heb,
iemand die me kan bevrijden uit dit web.

De mist klaart op en de zon begint te straalen.
Ik sta op en denk bij mezelf “ik moet nu niet balen”
in de verte zie ik een land, vol met hoop
ik hoop dat ik het verdien, want het is niet tekoop.

Bij het land ben ik aangespoeld, maar het is leeg.
Maar het strand is niet van zand maar van deeg.
Als ik iets wil moet ik er zelf wat van bakken.
Ook al sta ik nu met leege zakken.

Fouten heb ik gemaakt, maar vergeefen kan ik mezelf nooit.
Doorleefen zou ik wel moeten, hopelijk ben ik gelukkig ooit.


~Old And Wise Will Not Last As long As Young And Hopeful~